Wszystko jest dla ludzi

Od dawna widok pustej kartki nie wywoływał we mnie takich emocji. Burza myśli i gromy z jelit przeplatają się w wymyślaniu różnych interpretacji Summertime. Ella zawodzi, Norah walczy z mimowolną radosną nutką – kiedy ona przestanie się uśmiechać? Na koniec wszystko równoważy Janis, wprowadzając totalny rozpierdziel w alternatywnej rzeczywistości Łąk Niebieskich.
Wkrótce będzie lato. Od kilku tygodni metodycznie prześcigam samą siebie w wymyślaniu bardziej jeszcze i jeszcze bardziej – marudzenia. Bo zima się nie skończyła. Nie zajmują mnie zupełnie inne tematy społeczno-polityczne, nie docierają argumenty ocieplenia klimatu – chcę lato, bo lato zmienia wszystko.
Jak na komendę właśnie niebo się rozjaśniło i słońce zrywa boki – cyniczne słońce – tak myślę sobie a ono dowala mi w źrenicę swoją nagością. Dobra więc przetrzymam cię – polecę dojrzałością – na pewno nie wytrzymasz do południa – już ja cię znam, zaraz się schowasz, nim skończę ten post, nim wbiję się w sukienkę, nim uśmiechnę się pod wpływem bonusowej dawki witaminy D.
Słońce igra ze mną i przypomina świętokradczą prawdę – Jak wewnątrz, tak i na zewnątrz.
Pochmurnie się robi. Wstyd zalewa policzki. Cholera. Trzeba zneutralizować, uciec, przekierować.
Coś przecież musi zajmować moją lewą półkulę oprócz szarej miazgi czy czegoś takiego. Napis na murze czaszki – wszystko jest dla ludzi – ale czy naprawdę to oznacza, że dla mnie?
Z urodzenia człowiekiem jestem – więc dla mnie to wszystko jest również. Wszystko to jednak za dużo, przepraszam, ale nie skorzystam. Zwinę się w embrionek na niewygodnej wersalce i pokołyszę się w rytm kroków człowieka wspinającego się na szczyt. Tam to dopiero jest zima – wiem – inni za mnie pokonywali tę drogę, no i dzięki nim i absolutnie niewiarygodnemu połączeniu, w jakiś magiczny sposób ja z nimi tam się doczłapałam. Przyprószyło to moje lustrzane neurony, które muszę teraz przecierać specjalną, pochłaniającą wilgoć ściereczką.
Oj jak ja łatwo ulegam własnej manipulacji – no i tej zewnętrznej przez to też. Porażka ostatnich miesięcy- Lidia Tar, ta kobieta mogła robić ze mną wszystko – oj wstyd Sadowska, wstyd. No ale czego wy się mnie czepiacie – byłam uczniem z czerwonym paskiem – czy to nie wystarczające potwierdzenie mojej uległości i upośledzenia wyobraźni? Dzięki sobie nie skończyłam studiów, bo pewnie dziś nie potrafiłabym nawet rozpoznać podszeptów intuicji. Choć szczerze powiedziawszy górnolotne dyskursy intelektualne mnie fascynują i nie usypiają. Taka ironia.
Co do pani Tar i jej prób oddzielenia człowieka od jego twórczości – cóż prosta, nieintelektualnie perwersyjna myśl – nie ulegamy tylko autorytetowi, ale pięknu człowieka, który skurwysynem jest.
Tak, to ułomność percepcji i preferencje estetyczne czasami wprowadzają nas w kręgi piekieł – i to od razu gdzieś w środkowe, żeby trudniej było się wygrzebać.
Dalej więc dalej – wszystko dla ludzi – coś mi mówi, że nie dość ugryzłam temat. No ale było już o wycofaniu, co pewnie bardziej lotnych czytelników w psychologii, od razu liściem po twarzy uderzyło w pierwszym zdaniu mojej wypowiedzi. Żadna tajemnica wiary, nawet nie odkrycie wróżby w ciasteczku chińskim – z tym to dopiero kojarzą się emocje – to tylko spazmatyczne ruchy palców po klawiaturze.
Przy końcu wypowiedzi pojawia się imperatyw by jednak jakoś odnieść się do tu i teraz. Pochwalić się rzeczywistością albo przynajmniej nie pierdzielić w kółko o zimie. Niedziela Palmowa jest – krąg kultury judeo – chrześcijańskiej, zostawił na mojej szyi odcisk uprzęży. Czasami pali jak cholera czasami zdrapywanie strupa powoduje niezdrową namiętność – taka zabawa w autoagresję.
Czy Słowianie przed Mieszkiem byli radośni w niedzielę, która za ich czasów nie mogła być palmowa, bo przecież rzadko palmy wyrastają w puszczach północy? I dlaczego gdzieś na moim ciele nie ma odbitych znamion kultury innej niż wyżej wspomniana? Tutaj chętnie bym pogadała z panią Janion, choć nasz dialog byłby jednostronny, przybierając charakter monologu – czynię więc to teraz, bo co za różnica czy wtedy, czy teraz – czas nie istnieje, jest tylko – no nie wiem co jest tylko – może dlatego, że jednak nie skończyłam tej szkoły? Tak czy siak wszystko jest dla ludzi – a najbardziej cierpliwość papieru i szyderstwo pustej kartki.