Archiwa autora: niekoniecznienierozwojowo

Gdzie się podziały wszystkie opowieści? Otwieram zaropiałe oczy, na zewnątrz hulający wiatr, szydzi z kulących się w sobie ludzi. Jacy oni są śmieszni, jacy teraz maluczcy. Ich przekleństwa giną w szumie spadających liści. Czy to dźwięk rozpaczy – czy liście wiedzą, że umierają?Tak, dopada mnie jesień. Wiem, że teraz będzie melancholia, ból, rozpacz. Wiem to,Czytaj dalej „Za drogo jak na zwykłą depresję”

Koło południa życie wstrzymuje swój oddech. Mądrość życia polega właśnie na tym – by wiedzieć, kiedy wstrzymać oddech. Koło południa słońce znużone swoim blaskiem leniwie, zupełnie od niechcenia roztapia truskawkowe lody pazernie pochłaniane przez turystów, w ten sposób dokonując aneksji świata, naiwnie uważanego przez ludzi za ich własność.Już nic więcej się nie dzieje. W samymCzytaj dalej „O psie który wie czego chce”

Od wczoraj nie zmieniam pozycji – praktykuję leżenie horyzontalne. Moja dusza przygląda się mi z niesmakiem, słyszę jej słowa w prawym uchu. -Proszę tylko nie to, co za strata czasu, co za beznadzieja. I właśnie przez takie zachowanie będę musiała znowu się inkarnować.Tak mi marudzi ta moja dusza a ja sobie myślę, i te myśliCzytaj dalej „Horyzont w pionie”

-Powinnam przerwać ten monolog – Głos brzęczący w mojej głowie jest niczym mucha, którą staram się od czterdziestu minut wygonić z pokoju. Próbowałam telepatycznie do niej zagadać – prosiłam, ale koniec końców, latam teraz ze ścierką na dwóch metrach kwadratowych z nadzieją, że pęd wiatru nią powodowany zmusi to uparte stworzenie do opuszczenia przez oknoCzytaj dalej „DUSZne rozmowy”

Uwielbia te momenty, kiedy świat za oknem odzwierciedla jej duszę. Ona, czyli kto? – zapytacie.Przez chwilę się waham, nie wiem bowiem czy mam uprawnienia do zdradzania jej tożsamości. Może w ten sposób stracę jej zaufanie, które z cierpliwością godną żółwi błotnych budowałam przez lata. I kiedy tak o tym myślę, pojawia się ona i dajeCzytaj dalej „W zamgleniu serca”

 Mówili o nich ludzie z lasu. Na początku było to dla nich krępujące – raniło jak nowe buty. Z czasem, przyzwyczaiwszy się do tego poczuły dumę. Zanim jednak ten czas nastąpił, musiało upłynąć wiele wody w rzece, wielu ludzi musiało odejść. Taki przecież jest porządek świata. Nic nie jest nam dane na zawsze i nicCzytaj dalej „Skrzatołapy i tajemnica znikających pięćdziesiątek”

  Moja najszczęśliwsza chwila w życiu – moment zatopienia się w sobie, dryfowania po bezkresach dzikości lasów tropikalnych, którymi stają się uczucia. Za chwilę spadnie na nie nieokiełznany deszcz, zmyje to co niepotrzebne, zostawiając jedno tylko wspomnienie – tak, kiedyś był tam ból. A ja wbrew swojej dojrzałości na powrót staję się dzieckiem- jaka jestemCzytaj dalej „Romantyczna przemoc braku kochania siebie”

Dziś nie widzę zbyt wyraźnie. Powietrze drga, wprawiając w ruch średniowieczne mury kłębiące się w mojej pamięci. Omijam kałużę mocząc stopy mimo to. Kiedy świat stał się galaretą zamykającą w sobie najmniejsze oznaki ruchu? Dźwigam twój wzrok utkwiony we mnie. Nie muszę próbować zmieniać niczego – z czasem galareta przemienia się w żywicę. Jestem martwymCzytaj dalej „Szepczące opowoeści liści”

Lubię, kiedy tuż po przebudzeniu, jeszcze z zamkniętymi oczami, rozpoznaję gadanie świata. Przez moment mam wrażenie – wiem, wiem egoistyczne i naiwne – że świat postanowił zagadać tylko do mnie. I tylko przez moment wiem o czym gada, choć nie używa słów ani nawet zdań złożonych – nie używa też obrazów – chyba, że teCzytaj dalej „Poranne trele”