Wszyscy jesteśmy Złoczyńcami

Jakiś czas temu, gdzieś między pauzą na kawę a pauzą na lunch dowiedziałam się o istnieniu wiosennych kwiatków, które istnieją już od zawsze ale w moim świecie pojawiły się dopiero wraz z nazwą. W związku z tym, że maszyny szumiały, radio grało a moja koleżanka botaniczka, ma w zwyczaju mówić cicho – jak to robią wszyscy botanicy świata – z pewnością dlatego, że obcują z delikatnością roślinną – usłyszałam  i ochrzciłam nieświadome swojego chrztu kwiatki, imieniem Złoczyńców. Trwały tak w mojej głowie do dnia następnego, kiedy to znowu powróciły do rozmowy, wykorzystując czas na uzupełnienie foli, w którą to pakuję od kilku tygodni inne kwiatki o wolnościowej nazwie Skrzydłokwiatów. Tak więc okazało się, że mój mózg nauczony już latami pracy w Holandii przyspieszył i zaoszczędził i z dwóch gatunków uczynił jeden. W rozmowie bowiem koleżanka wspomniała o dwóch gatunkach – by pozwolić mojej amatorszczyźnie roślinnej przy pomocy porównania oddzielić jeden od drugiego. Na wzór wcześniej wspomnianej strategii z Kaczyńców i Złocieńców, uczyniłam Złoczyńców. Przez moment nawet było mi przykro, że człowiek znowu wpieprza się w przyrodę i z czegoś pięknego, chce poprzez nazewnictwo, uczynić coś obrzydliwie aspołecznego. Z moralności bowiem wynika, że Złoczyńce czynią zło, a człowiek to zauważył i przykleił im nazwę by nie było wątpliwości kto i co to za jedni.

Przez kilka godzin zachodziłam w głowę w jaki to sposób, piękne złotożółte kwiaty czynią to zło. Tworzyłam teorie spiskowe i całkiem jawne, doszukując się ukrytej wrogiej działalności owych. Badałam w myślach teren ich zamieszkiwania, grzebałam w drzewie rodowym, które to okazało się zupełnie do drzewa nie podobne a bardziej przypominało kosodrzewinę. Naprawdę dużo czasu poświęciłam tym badaniom, na szczęście skrzydłokwiaty akurat w tym dni były jakieś śpiące i praktycznie same się pakowały i wyruszały tirami na zachód, bo na wschód już nie mogły.

I wtedy właśnie mnie olśniło. Idąc tropem Wysp Kanaryjskich, o których też wspominała koleżanka, odkryłam, że jest to miejsce pochodzenia moich drani a ich łobuzowatość jest związana z pięknem i ulotnością, a wręcz z- nie boję się użyć tego słowa – efemerycznością.

Rozjaśniło mi to wszystko, szczególnie mój mózg, przyzwyczajony do sztucznego oświetlenia. Zbrodnią tych skądinąd niewinnych kwiatków jest ich umiejętność bycia sobą a to jest w ich przypadku, jednoznaczne z byciem pięknym w tu i w teraz w jednym tylko sezonie.

Dlatego mój mózg tak zareagował. Od lat uczę go by skupiał się na tu i teraz. Ćwiczymy, powtarzamy, medytujemy. Śpiewamy. Czytamy różne mądre książki, nawet te o fizyce kwantowej – zapamiętujemy dwa, może trzy słowa, ale jesteśmy z siebie dumni. Zupełnie jak ze świętej umiejętności korzystania z papierowej wersji encyklopedii.

A tu zwykły kwiatek, o którym nawet nie można powiedzieć, że jest mądry, bo wymyka się tej ograniczonej, człowieczej skali, według której ktoś jest mądry albo nie i nie dlatego, że jest głupi a tylko dlatego, że nie przywykliśmy o roślinach mówić ktoś a nie coś, dotyka tajemnicy bycia w pełni w chwili, która i tak minie.

Podsumowując – tekst jest o Zmartwychwstaniu. Bo tak to już jest, że rodzimy się każdego dnia na nowo. Czasami to czuję i wtedy jestem wesoła. A czasami zapominam i wtedy jestem smutna. Ciekawe jakie w związku z tym imię nada mi wasz mózg. Radujcie się bez obawy, że ktoś powie, że w tych czasach nie wypada, to są przecież jedyne czasy jakie mamy.