Neurobiologiczne świętokradztwo czyli- przepraszam a ta ścieżka dokąd prowadzi?

Neurobiologiczne świętokradztwo, czyli-przepraszam a ta ścieżka to dokąd prowadzi?

• Dlaczego spotykamy się w tajemnicy?
• To żadna tajemnica. Przecież w mózgu nic nie da się ukryć.
• No ale mogliśmy się spotkać na terenie lewej półkuli, albo prawej.
• No właśnie to – albo – nam na to nie pozwoliło.
• Co teraz będzie – skoro nie pracujemy?
• Mam to gdzieś, może jakiś półsen albo półjawa.
• Teraz – albo – jest po twojej stronie.
• No tak, zdążyło już wydrążyć sobie ścieżkę.
• W ten sposób do niczego nie dojdziemy.
• Dobrze więc reset
• Ale, że co? Taki absolutny?
• Nie widzę innego wyjścia.
• No ale wszechświat!
• Musi sobie na chwilę sam poradzić.
• Tyle, że go nie będzie.
• Z tym to już my musimy sobie poradzić.
• Myślisz, że damy radę?
• Głupie pytanie, przecież my jesteśmy myślami.
  Zapada ciemność albo absolutna jasność. Przez mgłę unoszącą się po burzy neuronalnej, pole widzenia uległo totalnemu- jak by to nazwać – zamgleniu. Trudno wytyczyć kontury, dostrzec granicę między sobą a nie sobą. Jest trochę strasznie, ale ten strach nie ma nic wspólnego z obcością tego miejsca, nie dotyczy również braku wiedzy na jego temat. Może dlatego jest to najlepsze miejsce, aby rozpatrywać zasadność nowości w systemie, ewentualnej rebelii albo jej zaniechania. Jest to coś na kształt wyspy, przez co zdaje się nieść na sobie znamiona neutralności.
  Ograniczoność półsnu wyrywa wszystkich z odrętwienia. Zaczęły się kształtować i łączyć ze sobą ugrupowania, czasami nawet o zupełnie skrajnych poglądach. W atmosferę zebrania wkrada się chaos, który szczerząc zęby podkreśla historyczną zasadność swojego bytu.
  W końcu jakiś głos odważa się zadać pytanie:
• Dlaczego tutaj jesteśmy?
  Milczenie przebiega wyspę, by wrócić dokładnie w to samo miejsce, z którego wyszło.
• Proszę państwa, przecież musimy…
• I właśnie na tym polega problem – cichy szept dobiega z kąta wyspy, można by rzec z Cabo da Roca mózgu – ponieważ odpowiedź na to pytanie wymaga utworzenia nowej ścieżki dla neuronów, a zgodziliśmy się, że rozpatrzymy problem nowych ścieżek właśnie w sposób neutralny.
• No to faktycznie mamy problem.
  Wraz z pojawieniem się słowa problem pojawiło się również słowo rozwiązanie, ale nie zostało zauważone, bo przybrało formę Abstrakcji. A Abstrakcja z zebrania została jednogłośnie wyproszona zanim w ogóle nabrała jakiegokolwiek kształtu. Mimo tego jednak strażnicy, tacy bardziej w deseń latających małp, wyczuli jej atmosferę i zaalarmowali przedstawicieli Logiki. Logika zawsze wie co robić i szybko zneutralizowała Abstrakcję obrazem konta bankowego, przez co przyciągnęła również emocjonalną Królową Dramatu, wędrującą z brakiem kasy już przez kilka pokoleń tego DNA. Ale i z nią sobie szybko poradziła, detronizując ją wspomnieniem butelki młodego wina chłodzącego się w lodówce.
• Co się stało?
• Pranie było do powieszenia.
• No ale przecież miał być reset. Dlaczego funkcje motoryczne działają?
• To przez Podświadomość.
• Od kiedy Podświadomość wiesza pranie?
• Nie wiem. Może od kiedy jest reset.
• To jakoś do niej nie pasuje.
• No ale dlaczego?
• Bo ja wiem? Może dlatego, że jakaś taka ukryta jest a pranie wiesza się na zewnątrz jednak.
• Na zewnątrz czego?
• Zmęczyłam się. Ciężko odpowiadać poza lewą półkulą.
• Wróćmy zatem do sedna sprawy.
• Mam wrażenie, że ciągle wracamy.
• A jednak da się odpowiadać logicznie poza logiką.
• Nie ciągnijmy tego dalej.
• Coś stuka.
• Palce o klawiaturę.
• Znowu Podświadomość?
• Nie, Jelito Grube. Zostawmy to, nie czas na ambicjonalne zagrywki – niech sobie Jelito będzie na chwilę Mózgiem.
• Więc co z tymi nowymi ścieżkami?
• Mogą nas ochronić.
• Stare chronią nas tym bardziej.
• Ale się przecierają, poza tym co niektóre Neurony, znudzone rutyną, przestają być precyzyjne. Synapsy się skarżyły.
• A nowe za bardzo się panoszą. Kurz wzbudzają tym swoim dziewiczym biegiem.
• To nie problem, niektóre nie są zadowolone z utraty dziewictwa i się załamują, szybko przechodząc na naszą stronę.
• Czyli na którą?
• Jedynie słuszną, Wielką Stronę Przetrwania.
• Bardzo przepraszam, że się wtrancam. Jako przedstawiciel, ten tego, Przetrwania, zgodzę się z wyżej wypowiedzianymi wypowiedziami, że niejako nowe jest zbyt niebezpieczne dla ogółu.
• Ale nikt jeszcze tego nie powiedział.
• No ale, ten tego mógł, więc uprzedzając fakty, nakreślam wyraźnie katastrofę niejako.
• Rutyna dziesiątkuje Neurony. Tego nie da się pominąć
• Nic nie dziesiątkuje, to jakieś zaprzeszłe przekonania.
• Niech sobie będą nawet przyszłe, ale fakt jest faktem.
• Jak łatwo wiara w kłamstwo przeradza się w przekonanie.
• Bez impertyrencji proszę
• Impertynencji się mówi.
• I co teraz będzie z tymi Neuronami, które poleciały nową ścieżką za złym słowem?
• Pokrążą trochę w przestrzeni i wrócą. Pewnie trochę zmarzną i już nigdy tam nie polecą.
• To po co to zebranie?
• A po co to pytanie?
• Zawładnęła nami Abstrakcja – szybko krzyczcie ze mną – Konto bankowe! – albo bardziej- Debet, Debet!
• No już, poszła sobie.
• Półjawa się kończy.
• Tak, czuję swędzenie głowy.
• Jakieś wnioski?
• Trzeba umyć włosy szamponem przeciwłupieżowym.
• Marne to jakieś, smutne i łatwe to zrealizowania.
• Bądźmy szczerzy – w ciągu ostatnich trzech no może czterech lat, powstało kilka nowych ścieżek, nawet może dróg – a jak wiadomo, wszystkie drogi prowadzą do Portugali. A potem może jeszcze kilka. I to było dobre – musimy się z tym zgodzić. No ale żeby mówić o problemie, to musiałyby powstawać codziennie, codziennie nowe, prężne, oświetlone i to pomimo ograniczeń w dostawie prądu. I pytanie otwarte na koniec, wybrzmieć musi dosadnie – Czy jest tak naprawdę komu tworzyć te ścieżki?
• No chyba jest.
• No chyba nie ma, skoro nawet nie słyszy, że pytanie otwarte jest – czyli bez odpowiedzi.
• Muszę powiesić pranie.
• Już powieszone.
• To chociaż pospaceruję sobie tą ścieżką neuronalną, na końcu której wiesza się pranie. Tak dla relaksu.

KONIEC