Moc prezentów

Moc prezentòw

Oj ten czas przedświąteczny. Nawet jak nie masz co robić, to i tak trawi cię gorączka, rozdajesz uśmiechy za darmo, a nóż ktoś ma tak samo i trafi ci się od kogoś, jak ślepej kurze ziarno. Możesz powiedzieć, że to karma ale przecież to tak chrześcijański czas, że nie wypada chyba mieszać religii.
Zmarznięte ręce, nawet w Holandii ( to tak apropos, religii, do której w tym kraju nie podchodzi się tak jak w innych Polskach) ciągle mogą rozdawać czułość a najmniejszy poślizg, niczym instynktowna reakcja – obrona – ucieczka, zalewa cię falą myśli, tych z natury filozoficznych – kurwa, czemu akurat w grudniu jest przymrozek?
I tak atmosfera świąt rozgaszcza się w każdej szczelinie, włazi w studzienki kanalizacyjne i zatruwa rzeki, morza, oceany. Przybiera formy ulotne, staje się mgiełką złożoną ze słów, zawieszoną między ustami a uszami zupełnie jak z tego serialu o parze ludzi, którzy kiedyś byli parą książęcą. Czy ktoś jeszcze dziś słyszy słowa bez obrazów z Netflixa?
Gdyby tak można było odwrócić swój mózg o 180 stopni Celsjusza albo innego Mendelejewa, albo jeszcze kogoś bardziej, głębiej, szerzej. Gdyby tak można było to pewnie już ktoś by tego dokonał. Ja nie. Ja siedzę z zawieszonym medalem na szyi i rozkminiam, co tak właściwie się stało.
Parę dni temu, a może nawet wieki temu, dotarło do mnie, że chciałabym zacząć wszystko od nowa. W pojęciu wszystko, mieści się umiejętność zarządzania moimi podosobowościami. Jak każdy rasowy człowiek mam ich trzy – jestem mimo wiekowego zaangażowania mojego ciała, dopiero na początku a już wiem, że muszę od początku. To tylko z pozoru takie skomplikowane. Bo jak wiadomo, im więcej podosobowości tym lepiej, o ile prawidłowo nimi zarządzasz.
Wiedza powszechna zakłada istnienie trzech podosobowości – dziecko, rodzic, dorosły – i one mieszczą się w pojęciu Ja. Ja Sadowska, dokonując – całkiem niedawno – rozróżnienia, skupiam swoją uwagę na ich charakterystyce, co łatwe w ogóle nie jest, no bo skąd mam wiedzieć czym jest dorosły, skoro opisuję go na podstawie tego, co widzi dziecko? A dziecko – jako podosobowość, ma też swoje podosobowości – by już nie mącić bardziej, przybliżę moje własne, choć ogólnie znane odkrycie – dziecko może być szczęśliwe, albo straumatyzowane i naprawdę najlepiej jak nie w tym samym momencie . I o tym dziś napiszę na podstawie służbowego spotkania świątecznego, które miało miejsce wczoraj, na terenie szklarni, w której pracuję. Do opisu reszty podosobowości wrócę, kiedy będzie ku temu stosowna okazja.
Dziecko wyłazi z człowieka, albo inaczej, staje się człowiekiem, kiedy chce i kiedy ma taką okazję, najczęściej jednak wtedy, kiedy niezbyt dojrzały dorosły orientuje się, że ten skurcz żołądka, był tak naprawdę dzwonem ostrzegawczym ze strony łaskawie panującej pamięci komórkowej. W zasadzie może to robić zawsze i wszędzie. Dopóki nie zostanie zauważone, zaopiekowane, przytulone, będzie wyskakiwać jak filip, zając z konopi i podobnie jak on, dokazywać w kapuście – tutaj można przyjąć, że kapusta to metafora umysłu – zupełnie pod wpływem.
No więc mając w sobie tę świadomość, ćwiczę się w dostrzeganiu znaków, które zaświadczają, że oto pojawia się trzyletnia, pięcioletnia, osiemnastoletnia i tak aż do wczoraj – wersja mnie, niekoniecznie przed czasem, ale często już w trakcie. Do tej pory – bo jakoś parę lat się w tym ćwiczę – było to dla mnie czymś w rodzaju orki na ugorze, katorgi, powrotów do łagrów i w ogóle bardzo spięta byłam. Ale wczoraj zrozumiałam, że praca z podosobowościami, może przypominać żonglerkę. Fakt, że ciężko się tego nauczyć, bo mięśnie już nie takie giętkie a ciało strzykające, ale radość jaką sprawia ta umiejętność jest ogromniasta.
Bo wyobraźcie sobie – pół dnia pracuję, wystawiając do pracy dorosłego – na szczęście żyję w Europie, gdzie zabroniona jest praca dzieci – a potem, jest impreza w pracy. I mam możliwość pojawienia się na niej jako dorosła, dziecko i rodzic jednocześnie. Ale skupiam się teraz na dziecku. Tak więc albo na imprezę przyjdzie to straumatyzowane albo to szczęśliwe.
Pierwsze minuty należą do Basi straumatyzowanej – bo oto ktoś się nie spojrzał albo się spojrzał, ale jakoś dziwnie, a za tym dziwnym spojrzeniem kryje się przepaść prowadząca do ciemnej piwnicy, tak jakby źrenice, tego co nie patrzy albo patrzy były portalem do królestwa potworów. To jest ten moment, w którym pojawiają się głosy – lecisz, sobie lecisz, nucone przez kogoś, kto wcale nie jest miły. A impreza trwa. Migoczą lampki na świątecznych swetrach, beztroskie śmiechy łaskoczą skórę. A ja wtulona w siebie lecę. I nagle znowu te słowa – lecę, ale teraz już w innej wersji – lecę, bo chcę i nagłe olśnienie- przecież już trochę umiem żonglować. Przytulam więc Basię, wycieram łzy z jej buzi i zapraszam by usiadła ze mną, przy stoliku wygrywającej drużyny. Jaka radość ze zwycięstwa – mimo, że wieczór zdominowało dziecko, tym razem jednak, to szczęśliwe.
Uświęcam takie momenty. Zaczynam od nowa. Dostałam najlepszy prezent na świecie- sama sobie go dałam – samą siebie w tylu wersjach, że odpakowywanie tego prezentu zajmie mi pewnie resztę życia.
Oj ten czas przedświąteczny.