Perpetuum Mobile Swornychgaci

Wydarzyło się to jakiś czas temu. Nie pamiętam dokładnie ani godziny ani nawet minuty, ale na pewno było to jakiś czas temu. Niebo nad Berlinem wtedy pokrywały ciemne chmury a Lizbona promieniała błękitem i miłością – tego akurat też nie pamiętam, ale wymyślam, bo potrzebuję zanurkować w feerii kolorów dla kontrastu z szarością słów puszczanych na wiatr.
Kontrastuję również moje myśli i ciało i oddech- akurat z tym ostatnim – w sensie- występującym na końcu a nie ostatecznym – jest najłatwiej sobie poradzić. To nawet trzy latek potrafi – wdech – jest powietrze – wydech – nie ma.
Niestety akurat kontrastowanie oddechu mnie przyhamowało – może przez niedostateczne utlenienie mózgu, straciłam wątek i sens tej wypowiedzi pisemnej. Ale już wracam, chwytam się chmurki pary wyciekającej z ust kogoś, kto na drugiej półkuli ziemskiej właśnie doświadcza pierwszej w swoim życiu zimy stulecia, zastanawiając się, czy dane mu będzie przeżyć jeszcze jedną taką, bo szanse jednak statystycznie są kiepskie, biorąc pod uwagę, że właśnie dzisiaj obchodzi swoje setne urodziny.
Cóż więc, nie pozostaje nic innego jak dopłynąć do brzegu, zebrać z plaży śmieci pozostawione tam przez nieuważnych konkwistadorów i wrócić na strych, by schować się przed nadciągającym upałem – „och jaka szkoda, że te obłoczki płynące nie są z waniliowego kremu” …

Uważny czytelnik od razu wychwyci błąd myślowy – strych i upał to niezbyt dobre połączenie. Paradoksalnie lepsze mimo wszystko niż upał i piwnica – to zupełnie jasne dla każdego kto już kiedyś próbował zapalić zapałkę w zagrzybionym i oblepionym łatwopalnymi lekami środowisku, z którego istnienia nie zdawał sobie sprawy a które czyha tylko na sposobność wciągnięcia, potknięcia, popchnięcia i zwinięcia w kokon. Nie ważne – w czasach, w których żyjemy, nawet złe połączenia mają znaczenie, jeśli w ogóle się pojawiają.
Wróćmy jednak do wydarzenia, które się wydarzyło. Zadziało się, zaistniało i procesuje od tamtego momentu do teraz i jak się go nie przerwie, to będzie się wydarzało i wydarzało aż nie wiadomo do kiedy.
Postanowiłam wtedy – w momencie wydarzenia – zawiesić działalność rozwojowo – duchową na czas nieokreślony, choć teraz już to widzę, że pojawienie się nieokreśloności jednak pozostawiło jakąś nadzieję.
Nie to, że dotarłam do bankructwa, nawet nie. Po prostu te wszystkie koszty, podatki, składki społeczne – no wiecie, to wszystko, jakoś mnie tak zamieszało wewnętrznie, że aż strach.
Zaczynając działalność, przecież nie zdawałam sobie sprawy z konieczności płacenia podatku, tak niewinnie brzmiącego – odpowiedzialność. Kto zresztą ma taką świadomość? I w ogóle o co te pretensje, ten społeczny ostracyzm, bo co, bo kiedy, bo w ogóle. Aj dajcie spokój!
Poranek skłania się ku końcowi- a ja lubię pisać tylko rano – dopiszę jeszcze parę zdań i tyle.
Taka przypadłość – mgła mózgowa, która miast zgodnie ze swoją naturą w ciągu dnia opadać u mnie w miarę upływającego dnia, podnosi się do poziomu kory mózgowej i trwa nieprzerwanie aż do następnego poranka. Oczywiste jest to, że w tych okolicznościach wolałabym, żeby dni składały się tylko z poranków, ale wtedy nie byłoby drzemki popołudniowej -więc nie wypowiadam życzenia na głos.
Wrócę jeszcze tylko do zawieszonej działalności – to nie był dobry pomysł -wiadomo. Na szczęście raz rozpoczęta działalność duchowa przybiera formę AI i sama siebie aktywuje, interpretuje i tworzy, powodując zaskoczenie i spustoszenie w pracowitym umyśle, aż do punktu, w którym umysł, już nie wie, nie pamięta, i śpiewa wbrew sobie „Powrócisz tu, gdzie klucze białych chmur” a Marzyciel w tobie „Leżałby sobie jak leży, Na tej murawie świeżej, wyciąga tylko rękę i je, i je, i je”.
Tak oto zupełnie nieświadomie wpadłam na istnieje Perpetuum Mobile we Wszechświecie a jest nim ta nasza powszechna, cichutka, zwinięta w kłębek, gdzieś w kąciku serca, działalność duchowo- rozwojowa